همچنان می توان شاگرد بزرگان بود - حامد حسينى

Img shagerd bozorgan

چندی پیش با پیشنهاد عجیبی از طرف مدیر یکی از مراکز آموزش عالی نو تاسیس مواجه شدم.می گفت که تعداد دانشجویان مرکز ما کم شده به آشنایان و اطرافیان توصیه کنید بیایند رشته ای ثبت نام کنند در هزینه ها هم تخفیف و قسط بندی را رعایت می کنیم.بیایند مدرکی بگیرند !!!

 

 

 

می دانم همه جور چیزی برای فروش هست.حتا بحث مدارک فروشی قدیمی است.اما چیزی در این ابعاد و در قالب یک حراجی دانش عرضه کردن دست کم برای من تازگی داشت.

با دقت در کار این آموزشکده های نوین !!! برایم روشن شد که عمده کلاسها در روزهای جمعه و تعطیل برگزار می شود.مدرسین عمدتن افرادی هستند که تدریس شغل جانبی و آخر هفته شان محسوب می شود.و بسیاری در همان سطحی که تدریس می کنند دارای مدرک علمی هستند.

لیسانسه هایی که در همین مقطع مشغول تدریس اند.قدیم ترها هم شاگردان بهتر هر کلاسی به ضعیف تر ها در دروس مختلف کمک می کردند وبه آنها کمک معلم می گفتند نه استاد.با تمام اینها نقصان کیفیت ارائه برای من چیز عجیبی نبود.بخش عجیب پاسخ مثبت به این ارائه از سوی افراد است.

چه میلی باعث می شود ما با پرداخت هزینه ای نه چندان کم و صرف وقت به مرکزی وارد شویم که کیفیت آموزش آن مشخص نیست و تحت تعلیم افرادی باشیم که چنته ای پر از انچه می گویند ندارند.در جستجوی چه هستیم؟اساسن خطاب دیگران به ما در خصوص چیزی که نداریم و نیستیم جذاب است یا آزار دهنده؟فرضن لقب دکتر برای کسی که این مدرک را ندارد یا صرفن عنوانی بدون دانش را یدک می کشد خنده دار است یا افتخار آمیز؟می بینم که افرادی از این وضع حتا به خود می بالند.یعنی از مرحله دروغ به دیگران تا حد دروغ به خویش نزول کرده ایم!؟

این مسئله در تمام رشته ها نمود دارد.اما در علوم انسانی بیشتر تجلی یافته است.از آنجا که تدریس علوم انسانی عمدتن مبتنی بر تدریس از روی کتاب است(البته در جامعه ما) این طور قلمداد می شود که حضور و عدم حضور چندان تاثیری در ارائه مطالب ندارد.به علاوه نقش استاد تا حد یک از روخوان یا پیش مطالعه کننده و در بهترین حالت فایل صوتی کتاب کاهش داده می شود.

تدریس آنلاین و قدیم ترها مکاتبه ای یکی از روشهای تدریس قدیمی است.و بسیاری از دانشگاههای معتبر دنیا از این روش جهت آموزش استفاده می کنند.اما در رشته هایی خاص و تحت نظر اساتیدی برجسته که امکان ارتباط با انها فراهم است.

به علاوه جلسات مختلف مصاحبه و دیدارهای آموزشی فشرده جزیی از فرآیند آموزش است.به طوری که دانش آموختگان روش های حضوری و پاره وقت تفاوت معنی داری در آموخته ها ندارند.هر چند در بازار کار شرایط به نفع فارغ التحصیلان حضوری تغییر می کند.اما در جامعه ما تفاوت بزرگی به نظر می رسد.

کم نیستند افرادی که در انواع شاخه های انسانی دارای مدرک اند ولی تراوشی علمی و عملی در زندگی شخصی و اجتماعی شان دیده نمی شود.مشکلات رفتاری جامعه ما با این حجم از دانش آموختگان انواع علوم انسانی باید به مراتب کمتر بود.که چنین نیست.

در گذشته نزدیک، افراد بزرگی در جامعه جهانی حضور داشتند.سارتر و دوبوار فلسفه خود را با چگوارا به چالش می نشستند.گاندی در هند راه استقلال را پیش گرفته بود.مارتین لوترکینگ برای برابری سیاهان تلاش می کرد.انیشتن و ماری کوری معاصر هم در برد نوبل بودند و بعد از آنها بور و هابل تجلی کردند.

در حالی که فروید به تحلیل ذهن انسان مشغول بود یونگ و لاکان از راه رسیدند.و کامو و کازانتاکیس بر سر نوبل ادبیات رقابت می کردند.به نظر می رسد در آن سالها غولی از پی غولی از راه می رسید و جهشهایی عظیم در تاریخ بشر را موجب می شد.و اکنون بنا به نقل قولهای زیادی دوران اسطوره ها نیست.

اما این مهم را به طریقی می توان اصلاح کرد.خوشبختانه آثار بزرگان امروزه به راحتی در قالبهای مختلف و اغلب ترجمه شده در دسترس است.با استفاده از ابزارهای ارتباطی هر فرد می تواند در حوزه مورد علاقه اش طرح درسهای مربوط را از بهترین مراکز آموزشی داخلی یا خارجی دریافت کند.و حتا توالی ارائه دروس و پیش نیاز هر مبحث را متوجه شود.و بر اساس آن سیر مطالعه آکادمیک و اصولی با سمت و سوی مشخص و آزموده شده و از همه مهمتر با کتب مرجع اساتید واقعی در پیش بگیرد.

همچنین در بسیاری کتابهای معتبر نویسنده ارجاع لازم و ضروری را برای پیگیری و ادامه جستجو مشخص کرده است.با مطالعه این کتابهای اصلی که شالوده هر رشته ای بر مبنای آنهاست علاوه بر صرفه جویی در وقت می توان در مسیر آموزشی قدم برداشت که هر چند شاید اساتید آن در جهان حاضر نباشند ولی کلاس درس شان همچنان پابرجاست.

البته این روش در پایان به هیچ مدرک قابل ارائه منتهی نخواهد شد.که قابل قاب گرفتن و نصب بر دیوار باشد.ولی چنانچه عطش واقعی و جویندگی حقیقی باشد لذت سرشاری از آموزش در پای بهترین معلمان را موجب می شود که با سالها مطالعه و عمر تلف کردن در هیچ محل غیر معتبری برابری نمی کند.به علاوه توانایی بسیار مناسبی در حوزه مورد مطالعه در اختیار جوینده قرار می دهد.توانایی درونی که بدون داشتن مدرک بیرونی اعتماد به نفسی لذت بخش همراه با امکان شناسایی جهان با قواعد و دروس درست آموخته شده را فراهم می کند.

آری اگر بنا بر آموزشی غیر حضوری باشد با تلاشی واقعی همچنان می توان شاگرد بزرگان بود.

 

حامد حسینی


img telegram join2