زبان جهانی خنده - رضا سلیمی منش

img khandeh

(قسمت اول) - خنده چاره‌ی تنهایی انسان

یکی از وجوه تشابه انسان و حیوان ترس و نگرانی و یکی از وجوه تمایز آن‌ها خنده است. می گویند خنده قابلیتی است که فقط انسان از آن برخوردار است و این توانایی بیش از هر چیز دیگری انسان را از حیوان متمایز می کند. ولی در واقع همه‌ی انسان ها هم از توانایی خندین برخوردار نیستند و فقط انسان‌هایی که از سلامت روان برخوردارند چنین توانایی حیرت انگیزی دارند.

 

سرعت رشد علم و تکنولوژی هر روز چهره ی جهان را دگرگون و زندگی را به ظاهر آسان تر می‌کند اما در واقع با همان سرعتی که تکنولوژی پیشرفت می‌کند زندگی دشوار تر و عرصه ای نا امن تر و انسان تنها و تنها‌تر می‌شود. گسترش ابزارها و امکانات ارتباطی هر روز منجر به دشوارتر شدن ارتباط های انسانی و تنها‌تر شدن انسان‌ها می‌شود. هر قدر که علم بیشتر پیشرفت می‌کند درد تنهایی انسان بی درمان‌تر می‌شود.

 

اینترنت و گوشی های هوشمند به نظر می‌رسد که جهان را به راستی به دهکده‌ای کوچک تبدیل کرده است اما در واقع هر انسان را به قاره‌ای جدای از قاره‌های دیگر تبدیل کرده است. در خانه، در محیط کار و در تمام صحنه‌های اجتماع هر کس سر در گوشی تلفن خود فرو برده در تمام جهان سیر می‌کند اما از آن چه که در پیش پایش روی می‌دهد بی خبر می‌ماند و رابطه‌های انسانی حتا در محیط کوچک یک خانواده هر روز کم رنگ‌تر و کم رنگ‌تر می‌شود. پیشرفت تکنولوژی چهره‌ی انسان‌ها را هر روز عبوس‌تر و لبخند را از لب‌هایشان دورتر می‌کند.

 

انسان امروز برای غلبه بر تنهایی و گسترش دادن دایره‌ی ارتباط های خود و فراگیری زبان هایی غیر از زبانی مادری خویش سخت تلاش می‌کند. کودکان از همان دوران کودکی به فراگیری زبان های خارجی می‌پردازند و هر روز بر تعداد کسانی که بر چندین زبان تسلط دارند بیشتر می‌شود.

زبان یکی از راه‌های ارتباط برقرارکردن انسان‌ها با یک دیگر برای انتقال مفاهیم است. زبان ساختار پیچیده ای دارد و یاد گرفتن هیچ زبانی آسان نیست. بعضی از زبان‌ها مانند زبان انگلیسی بین المللی هستند و گستردگی زیادی در جهان دارند.

خنده یک زبان جهانی است و از هر زبانی هم گستردگی بیشتری دارد. زبان خنده نه نیاز به آموزش دارد و نه نیاز به ترجمه. همه‌ی انسان‌ها ازهمان آغاز زندگی با این زبان آشنا هستند و می‌توانند به وسیله‌ی آن با یک دیگر و حتا با حیوانات ارتباط برقرار کنند.

خنده فقط یک زبان و عامل ارتباطی نیست. خنده مؤثرترین درمان رنج و اندوه تنهایی است. ما همیشه برای خوشحال کردن کسانی که دوستشان داریم تلاش می‌کنیم. گاهی با سلامی و پیامی، گاهی با انجام دادن کاری، گاهی با گشودن گره‌ای، تأمین نیازی وگاهی با هدیه‌ای و نوازشی. همه‌ی این تلاش ها برای خوشحال کردن دیگران است. برای ایجاد حال خوش است. اگر انسان تلاش می‌کند کسانی را که دوست می‌دارد خوشحال کند برای آن است که خودش می‌خواهد خوشحال باشد. خوشحال کردن دیگران موجب خوشحالی خودمان می‌شود.

خنده کوتاه‌ترین و آسان‌ترین راه برای دست یافتن به حال خوش است. کسی که با زبان خنده با دیگران ارتباط برقرار می کند هم در دیگران حال خوش ایجاد می‌کند و هم در خویش. هیچ کاری با ارزش تر از خوشحال کردن دیگران نیست.

 

   علاوه بر نقش مهمی که خنده در ایجاد ارتباط با دیگران دارد می‌توان از آن به عنوان یکی از عوامل مهم دست یافتن به موفقیت های شغلی و اجتماعی یاد کرد. هر کاری با خوش رویی و لبخند بهتر پیش می رود و به قول معروف با زبان خوش مار را هم می توان از سوراخ بیرون کشید.

 

شادی بی خیالی نیست

     خندیدن و شاد بودن به معنی بی مسئولیت بودن و چشم بر روی مسائل زندگی بستن بی خیالی و پاک کردن صورت مسأله نیست. بر عکس خندین بهترین راه برای حل کردن مسائل زندگی در آرامش و با فکر سالم است. خنده موجب آرامش ذهن می‌شود و وقتی که ذهن در آرامش باشد انسان بهتر می‌‌تواند فکر کند و با آرامش خاطر و خلاقیت بیشتر راه حل مناسب‌تری برای مسائل زندگی پیدا کند.

انسان اگر دچار استرس باشد همیشه اشتباه می‌کند و نمی تواند تصمیم درستی بگیرد و راه حل‌ها را ببیند. کسی که نتواند بخندد دچار خشم و استرس می شود. خشم آثار بسیار مخربی بر جسم و روان انسان بر جای می‌گذارد و با مختل کردن منطق و خرد تصمیم گیری درست را غیر ممکن می‌سازد.

 

کسی که همیشه می خندد از قدرت پذیرش بیشتری برخوردار است. آستانه ی بالاتری در برابر خشم و عصبانیت دارد و کمتر دچار استرس می‌شود و هنگام رو به رو شدن با ناملایمات، بهتر می‌تواند فکر کند و تصمیم بگیرد.

خنده علاوه بر افزایش قدرت منطق و استدلال و کاهش خشم و ترس و خودخواهی وافکار منفی دیگر، با تخلیه کردن فشارهای روانی فرایند یادگیری را هم تسهیل می‌کند و موجب افزایش قدرت حافظه می‌شود.

 

(قسمت دوم) - خنده نیایش است

     خندیدن مؤثرترین مراقبه و مدیتیشن و تکنیک مثبت اندیشی است. با خنده می توان عصبانیت و ترس و حسادت و تمام افکار منفی دیگر را از خویش دور کرد. تمام راه و رسم های عرفانی و مراتب سلوک معنوی، دعاها و نیایش‌ها، مراقبه‌ها و مدیتشن‌ها، کلاس‌های TM، آموزشهای خودشناسی و تکنیکهای مثبت اندیشی برای دور کردن افکار و احساسات منفی و ایجاد آرامش برای بهتر زیستن ایجاد شده اند. استفاده از داروهای ضد افسردگی و کاهنده‌ی استرس نیز به همین منظور است.

دست یابی به این اهداف دست نیافتنی تنها با خندیدن به آسانی میسر می‌شود، با نیایش و مراقبه و تکنیک ساده‌ای که هر نوزادی هم به خوبی با آن آشنایی دارد و بی نیاز از هر کلاس و آموزش پیچیده و هزینه ای هست.

مراقبه گر می کوشد در طول مراقبه، ذهن خود را از افکار منفی خالی کند و چند دقیقه از منطقه‌ی پر تلاطم ذهن دور و به لایه‌های عمیق‌تر و آرام تر برسد بلکه چند لحظه آرامش را تجربه کند.

 

هنگام خندیدن، ذهن از همه‌ی افکار آزار دهنده خالی می‌شود و انسان آرامش عمیقی را تجربه می‌کند. آرامش آن گاه تجربه می‌شود که ذهن از هجوم امواج متلاطم فکر دور بماند. هر چه هجوم امواج منفی بیش‌تر باشد آرامش بیش‌تر دور می‌شود. چیزی که انسان را به راحتی از هجوم افکار منفی در امان نگاه می‌دارد خندیدن است.

اصلن انسان نمی‌تواند در حالی که می‌خندد به چیزی فکر کند. پارادوکسی بین فکر منفی و خنده وجود دارد و این دو همیشه با هم در تناقض هستند و نمی‌توانند یک جا جمع شوند.

رابطه ی افکار منفی و خندیدن مثل رابطه ی نور و تاریکی است. جایی که یکی از آن‌ها وجود داشته باشد آن دیگری حضور ندارد. کسی که می‌خندد نمی‌تواند اندیشه‌ی آزردن دیگران را در سر داشته باشد، نمی تواند به خودش یا دیگران آسیب برساند.

 

 

خنده و زیبایی

هر انسانی زیبایی را دوست دارد و این خصلت خدای گونه ی انسان است زیرا خداوند زیباست و زیبایی را دوست می‌دارد. زیبایی نام خداوند، سرشت، صفت و فعل اوست. گرایش انسان به هنر و سلوک و عرفان هم برای به تجلی درآوردن زیبایی و برخاسته از این سرشت ایزدی اوست.

همه‌ی تلاش‌های انسان‌ها از استفاده از لوازم آرایشی و پوشش‌های رنگارنگ گرفته تا روی آوردن به جراحی‌های زیبایی نیز، کوشش‌هایی به منظور زیبا شدن و زیبا دیده شدن است. اما هیچ چیز به اندازه‌ی لبخند انسان را زیبا و دوست داشتنی نمی‌کند. برای راه یافتن در دل دیگران هیچ راهی هموارتر از لبخند نیست. کسانی که همیشه لبخندی بر لب دارند همیشه دوست داشتنی‌ هستند. جاذبه‌ای که با لبخند ایجاد می‌شود هرگز عادی و یک نواخت و خسته کننده نمی‌شود.

جذابیت، شکیبایی، بخشش و گذشت، سازگاری و اثر گذاری و روابط اجتماعی بهتر همه در جادوی لبخند نهفته است. لبخند کلیدی است که قفل هر دلی را می‌گشاید. هیچ رابطه‌ای بدون لبخند نمی‌پاید.

چیزی که انسان‌ها را به هم پیوند می‌زند دوست داشتن و دوست داشتنی بودن است و چیزی که انسان را دوست داشتنی می‌کند لبخند و خوش رویی است. لبخند باعث ایجاد رضایت و تسهیل رابطه‌ها و تحکیم پیوندها می‌شود.

 

 

خنده، ورزش و تناسب اندام

خنده بهترین ورزش هوازی است. یک دقیقه خندیدن معادل 40 بار تنفس عمیق است و به اندازه ی 45 دقیقه ورزش کردن، شادابی و نشاط و آرامش ایجاد می‌کند. نوعی ماساژ قوی برای قلب و تحریک کننده‌ی تمام عضله‌های بدن است.

خنده ورزشی است که آن را در هر جایی و با هر سن و سالی و بدون هیچ هزینه و ابزاری هم به صورت انفرادی و هم به صورت گروهی می توان به راحتی انجام داد. برای افراد کم تحرک و کسانی که وقت و امکان و توان ورزش کردن ندارند خنده بهترین ورزش است.

 

چاقی یک چالش بزرگ و فراگیر جهانی است که بیش از یک میلیارد نفر در جهان مبتلا به آن هستند و سازمان بهداشت جهانی بارها خطرهای آن را هشدار داده است. بسیاری از کسانی که رؤیای داشتن تناسب اندام و رسیدن به وزن ایده آل را در سر می پرورانند توانایی و امکان یا اراده‌ی ورزش کردن و رژیم گرفتن را ندارند و همیشه دنبال راهی معجزه آسا برای رهایی از اضافه وزن هستند.

خنده آسان‌ترین گزینه برای چنین کسانی است. وقتی به طور عمیق می‌ خندیم بدن قند و چربی‌های ‏مضر بیشتری می سوزاند. خنده همان فرمول معجزه آسایی است که می‌تواند در ایجاد تحرک و کاهش اضافه وزن نقش مؤثری داشته باشد.

(جنگ با شلوارم نام کتابی جذاب و متفاوت با موضوع راه‌های عملی رسیدن به وزن ایده آل است. این کتاب در حال آماده شدن برای انتشار است و پس از نشر در همین کانال معرفی خواهد شد)

 

(قسمت سوم) - نقش درمانی خنده

   خندیدن یکی از عوامل بسیار مهم افزایش طول عمر است. فشارهای عصبی علاوه بر ایجاد افسردگی و اختلالات رفتاری احتمال ابتلا به بسیاری از بیماری‌ها را افزایش می‌دهد. انسان‌های شاد کمتر دچار بیماری می‌شوند. خنده داروی بسیاری از بیماری‌هاست و مانع رشد آن‌ها می‌شود.

خُلق و خوی انسان رابطه ای مستقیم با هورمون ها دارد . خنده با از بین بردن استرس و اضطراب و احساسات منفی، از لخته شدن خون و تنگی رگ‌های قلب و بروز سکته‌‌ی قلبی و بسیاری از دیگر بیماری‌های قلب جلوگیری می‌کند.

ایجاد هر گونه تغییر در عملکرد مغز تغییرات چشم گیری در تمام بدن ایجاد می کند. خنده موجب رسیدن اکسیژن و خون بیشتر به مغز و در تنیجه بهبود چشم گیر عملکرد آن و بهبود عملکرد کل ارگان ها ی بدن می شود و با ایجاد نوعی شوک عصبی، تغییرات عمده ای در الگوهای مغزی به وجود می آورد که تمام سطوح کورتکس مغز به آن واکنش نشان می‌دهند. خنده باعث انقباض هماهنگ ماهیچه‌های صورت و به حرکت درآمدن آن‌ها و تنظیم مکانیزم‌های هورمونی مغز، جلوگیری از سکته‌ی مغزی و بهبود عملکرد فرستنده‌های عصبی می‌شود.

 

خنده موجب سریع شدن تنفس و جریان خون و کاهش قند خون وافزایش اکسیژن رسانی به بافت ها و افزایش ظرفیت ریه‌ها می‌شود. از دیابت، گرفتگی های عضلانی، ورم مفاصل، زخم معده، میگرن، آلرژی، بیماری‌های تنفسی، روماتیسم، بی خوابی، سرطان و ده‌ها بیماری دیگر پیشگیری می‌‌کند و گردش خون در اندام‌های گوارشی و غدد لنفاوی را افزایش می‌دهد. موجب افزایش ترشح مواد شیمایی و هورمون‌هایی برای تسکین و از بین بردن دردها می‌شود.

خنده با تخلیه کردن انرژی‌های روانی واپس زده و انرژی‌های هیجانی انباشه شده‌ی مخرب، باعث ایجاد آرامش و نشاط می‌شود. بهترین آنتی بیوتیک است و موجب کاهش امکان ابتلا به سرماخوردگی وعفونت‌های حلق و ریه می‌شود و مقاومت بدن را در مقابل آسم، برونشیت، سردردهای عصبی و میگرن و دردهای ناشی از آرتروز، دیسک کمر و ستون فقرات افزایش می‌دهد و سیستم ایمنی بدن را به طور کامل تقویت می‌کند.

 

 

خنده و کاهش هورمون‌های استرس زا

     خنده موجب کاهش هورمون‌های استرس‌ زا مانند کورتیزول و آدرنالین می شود. کورتیزول را تا 39 درصد و آدرنالین را تا 70 درصد کاهش می‌دهد. کورتیزول توسط غدد فوق کلیوی برای افزایش انرژی و توان دفاعی بدن در موقعیت‌های استرس زا ترشح می‌‌شود و بدن را در حالتی غیر عادی قرار می‌دهد و افزایش خیلی زیاد آن باعث می‌شود بدن به مدت طولانی در حالت عادی قرار بگیرد. اگر بدن به مدت طولانی در حالت غیر عادی قرار بگیرد این خود به عاملی استرس زا تبدیل و باز موجب ترشح مقدار بیشتری آدرنالین می‌شود. تکرار این چرخه‌ی زیان بار سرانجام تبدیل به استرس مزمن و پایدار می‌گردد.

عملکرد آدرنالین نیز شبیه به عملکرد هورمون کورتیزول است. آدرنالین هورمونی بسیار سریع‌الاثر است و مانند کورتیزول طی واکنش جنگ و گریز یعنی هنگام هیجان های شدید عاطفی یا در مواقعی که انسان در موقعیت‌های خطرناک و استرس زا قرار می گیرد از غدد فوق کلیوی ترشح و موجب افزایش غلظت قند خون وافزایش ضربان قلب و گشاد شدن رگ‌های متصل به ماهیچه ها و کم شدن خون از سطح پوست (رنگ پریدگی) و هجوم آن به طرف عضله‌های ران و بازو می‌شود. این تغییرات غیر عادی برای افزایش توان فیزیکی بدن به ویژه نیرومندتر شدن موقتی عضله‌های ران و بازو به منظور ایجاد آمادگی برای جنگ با عامل خطر یا گریز از آن است.

واکنش جنگ و گریز با هر واقعه‌ی استرس زایی در بدن روی می‌دهد و طی آن مقداری زیادی آدرنالین در خون ترشح می‌شود اما به دلیل آن که در زندگی انسان امروز نه درگیری فیزیکی و مشت زدن و استفاده از عضله‌های بازو وجود دارد و نه استفاده از عضله‌های ران برای گریز و فعالیت فیزیکی، آدرنالین تولید شده مصرف نمی‌شود و در بدن تجمع پیدا می‌کند که بسیار کشنده و مرگبار و دارای آثار تخریبی شدید است و موجب از بین رفتن شادابی پوست و حتا مرگ قلبی می‌شود.

قرار گرفتن بدن در چنین حالتی باز خود تبدیل به یک عامل ایجاد استرس و در نتیجه ترشح مقدار بیشتری آدرنالین می‌شود. این چرخه‌ی مخرب و مهلک همچنان ادامه پیدا می‌کند و ادامه پیدا می‌کند.

 

زبان جهانی خنده (قسمت چهارم) - خنده و افزایش هورمون‌های مفید

  یکی از نقش‌های بسیار مهم خنده تنظیم سطح انتقال دهنده‌های عصبی است که برای برخوردار بودن از جسم و روان سالم مقدار آن‌ها در خون باید همیشه در سطح بهینه باشد.    

انتقال دهنده های عصبی (نوروترانسمیترها) پیک‌ها یا پیام رسان‌های عصبی هستند. به عبارت ساده دسته‌ای از مواد شیمیایی درون مغز هستند که مانند پستچی‌ها و پیک‌های موتوری اطلاعات را در درون مغز و بدن انتقال می‌دهند و سیگنال ها را در نورون‌ها (سلول‌های عصبی) پخش می‌کنند. آن ها از یک نورون به نورون بعدی می روند و پیام‌ها را از یک نورون به نورون بعدی منتقل می‌کنند.

مغز پیام‌هایی مانند دستور تپیدن برای قلب یا دیگر پیام‌ها را با همین پیک‌ها به اندام‌ها ارسال می‌کند. نوروترانسمیترها علاوه بر انتقال پیام‌های مغز عملکردهای دیگری هم دارند. کم و زیاد بودن سطح آن‌ها بر خُلق و خو و قدرت تمرکز و مقدار خواب و وزن بدن هم اثر می‌گذارد. عواملی مانند استرس و الکل و نوع رژیم غدایی سطح نوروترانسمیترها را تغییر می‌دهد.

برای عمکلرد درست مغز سطح نوروترانسمیترها باید همیشه بهینه باشد و خنده یکی از مهم ترین عوامل بهینه نگه داشتن سطح این پیام رسانان تندرستی و شور و انگیزه و عشق و امید و حرکت است.

 

     خنده باعث ترشح هورمون «ایمونوگلوبولین» می‌شود که نقش عمده‌ای در تقویت دستگاه ایمنی بدن و مبارزه با باکتری‌ها و میکروب‌ها دارد و دارویی است که پزشکان از آن در درمان ‌ بیماران‌ مبتلا به‌ نقص‌ سیستم‌ ایمنی‌ و برای جلوگیری‌ از عفونت‌HIV در كودكان‌ و در پیوند مغز استخوان ‌به‌ منظور جلوگیری‌ از عفونت‌های ‌سیستمیك‌ استفاده می‌کنند.

 

   علاوه بر این خنده موجب ترشح هورمون‌های شادی بخش در بدن می‌شود. خنده موجب ترشح اندورفین می‌شود. اندروفین (هورمون سلامتی) از مسکن‌های طبیعی است و عملکرد آن بسیار شبیه به مرفین و تریاک و دیگر مخدرها است. اندروفین هنگام ایجاد درد و خوردن غذاهای خیلی تند و فعالیت‌های هیجانی و در اوج لذت جنسی وهنگام خندیدن، از غدد مخاطی و هیپوتالاموس ترشح می‌شود. اندروفین که مرفین طبیعی بدن نامیده می شود همچنین موجب افزایش اعتماد به نفس می گردد.

 

       خنده موجب ترشح سروتونین می‌شود. سروتونین یا هیدروکسی ‌تریپتامین که به آن هورمون شادی و نشاط نیز گفته می‌شود، شادی‌ آور است و ترشح آن موجب ایجاد تحرک و افزایش انرژی، افزایش خوش بینی و خرسندی و کاهش تنش می‌شود.

به سلول‌های عصبی کمک می‌‌کند که با یک دیگر کار کنند. سروتونین در واقع یک ماده شیمیایی است که توسط نورون‌های دستگاه گوارشی و دستگاه عصبی مرکزی ترشح می‌شود و یک انتقال دهنده ی عصبی به شمار می رود.

سروتونین در دستگاه گوارش موجب تنظیم تحرکات روده و در سیستم اعصاب مرکزی باعث تنظیم اشتها و خواب و تنظیم حالات روحی می‌شود. بهبود دهنده‌ی آسیب‌هاست و در انعقاد خون، بهبود فرایند یادگیری و تقویت حافظه نقش مهمی دارد و کمبود آن باعث ایجاد اختلال در فعالیت‌های بدن، بی خوابی، کاهش قدرت ادراک، افزایش خشم، افسردگی، وسواس، ایجاد اختلالات شخصیتی و اضطرابی منجر به خودکشی، انزال زود رس، افزایش تمایل به مصرف کربوهیدرات‌ها، اختلالات دستگاه گوارش، پایین آمدن آستانه‌ی تحمل درد و تضعیف سیستم ایمنی بدن می شود.

   خنده موجب ترشح انکفالین می‌شود. انکفالین هم که یک مسکن طبیعی وآرام بخش است از انتقال دهنده‌های عصبی است و موجب افزایش اعتماد به نقس و بالا رفتن آستانه‌ی تحمل درد می‌شود.

 

   خنده موجب ترشح سایتوکنیاز می‌شود. سایتوکنیاز هم مانند انکفالین و اندروفین عملکردی شبیه مرفین دارد و آرام بخش و تسکین دهنده‌ی درد است و موجب ریلکس شدن عضلانی و افزایش اعتماد به نفس و تقویت دستگاه ایمنی می‌شود. (از سروتونین و انفاکلین و سایتوکنیاز به عنوان هورمون شادی نام برده اند).

 

   خنده سطح دوپامین را تنظیم می کند. دوپامین هم یک انتقال دهنده یا پیام رسان عصبی است و باید همیشه در سطح بهینه باشد و افزایش یا کاهش مقدار آن باعث فراموشی و ایجاد اختلال در تمرکز می‌شود. دوپامین نقش بسیار مهمی در ایجاد انگیزه برای انجام دادن هر نوع فعالیت و ارتباط نزدیکی با مکانیزم پاداش مغز دارد. کمبود آن در بخش‌های حرکتی مغز، منجر به اختلالات پارکینسون و لرزش غیر قابل کنترل عضله‌ها ، ایجاد احساسات ناخوشایند ، کاهش اشتها ، کاهش توانایی دوست داشتن، کاهش انرژی، خستگی و بی حوصلگی و مشکلات بسیار دیگر می‌شود.

 

 

زبان جهانی خنده (قسمت پنجم) -تمرین خندیدن

توانایی و قابیلت خندیدن در همه‌ی انسان‌ها وجود دارد اما در خیلی از انسان ها نهفته است و به فعل در آوردن آن گر چه به دشواری آموختن یک زبان خارجی نیست اما نیاز به تمرین و ممارست بسیار دارد.

 

یکی از راه‌های تمرین خنده خواندن مطالب طنز در جمع‌های خانوادگی و دوستانه است. به جای آن که با ابزارهای ارتباطی به تنهایی خود و اعضای خانوداه هر روز بیشتر دامن بزنیم می توانیم از این ابزارها برای تحکیم پیوندها و حفظ سلامت تن و روان استفاده کنیم.

امروزه مطالب طنز زیادی در شبکه‌های اجتماعی به راحتی در دسترس قرار دارد. می توان ساعتی را در روز به خواندن این گونه مطالب برای با هم خندیدن و تمرین کردن خوش خُلقی و ایجاد حال خوب و کاهش استرس و تحکیم روابط خانوادگی اختصاص داد.

همان طور که مراقبه‌ی جمعی از مراقبه‌ی فردی اثر گذاری بیشتری دارد خندیدن دسته جمعی هم از تنهایی خندیدن اثر گذارتر است.

انرژی جمعی (collective power) مقدار انرژی یک جمع یا گروه است و همیشه مقدار آن بیشتر از مجموع انرژهای افراد گروه است. برای درک بهتر این مطلب یک گروه بیست نفره را فرض کنید که وزن هر یک از اعضای آن یک کیلو گرم است. مجموع وزن افراد این جمع بیست کیلوگرم می‌شود. اکنون اگر واحد اندازه گیری انرژی را کالری فرض کنیم و انرژی هر یک از افراد آن گروه هم یک کالری باشد انرژی جمعی آن گروه بیست کالری نمی‌شود و خیلی بیشتر می‌شود. به همین دلیل در ادیان هم بر عبادات و مراسم جمعی و نماز جماعت تأکید بسیار شده است. اگر در یک جمع با هم بخندیم امواج و ارتعاشات مثبت مان باعث تقویت امواج یک دیگر شده و موج بزرگ و نیرومندی از شادی ایجاد می‌کند.

 

خندین دلیل خاصی نمی‌خواهد و لزومن هم نیاز به خواندن طنز و لطیفه و امثال آن ندارد. برخی از انسان‌ها به بهانه‌ی این که دلیلی برای خندیدن نمی‌بینند همیشه عبوس بودن و بد خُلقی خود را توجیه می‌کنند.

اگر فکر می‌کنید خندین برای شما دشوار است یکی از ساده ترین تمرین ها این است که در محیط منزل یا کار یا طبیعت، چند نفر به منظور تمرین کردن خندیدن دور هم بنشینید و یکی بی دلیل شروع به خندیدن کند، خنده‌ی ساختگی و بدون علت.

دیگران با نگاه کردن او همان کار را انجام دهند. به زودی امواج خنده‌ها یک دیگر را تقویت می‌کنند و موج بزرگی از خنده‌ی واقعی شکل می‌گیرد و لحظه به لحظه بزرگ تر می‌شود و همه‌ی گروه را در بر می‌گیرد و به سرعت تبدیل به دلیلی برای خندیدنی از ته دل می‌شود. همیشه خنده‌ی ساختگی خیلی زود به خنده‌ی واقعی تبدیل می‌شود. مغز تفاوت خنده‌ی بی دلیل و خنده‌ی با دلیل را تشخیص نمی‌دهد و خنده‌ی مصنوعی هم به اندازه‌ی خنده‌ی واقعی و با دلیل بر روی مغز اثر می‌گذارد و آثار درمانی شگفت انگیزش را به وجود می‌آورد.

 

خندیدن را در هر جایی به تنهایی هم می‌شود تمرین کرد. برای تمرین کردن، می توانید هر روز مقابل آیینه بایستید و با ادا و شکلک درآوردن به تصویر خود در آیینه بخندید. این خنده‌ی مصنوعی هم به سرعت به خنده‌ی واقعی تبدیل خواهد شد. بدون ادا درآوردن هم می توان فقط به تصویر خود نگاه کرد و خندید. باور کنید که هیچ چیز خنده دارتر از تصویر خود انسان نیست. برای خندیدن به چیزی جز خودمان نیاز نداریم.

خندیدن یک مهارت است و شرط یاد گرفتن آن این است که هر روز تمرین شود و تمرین‌ها تدوام داشته باشد و مانند اعمال روزمره‌ای چون غذا خوردن و مسواک زدن و ... هر روز انجام شود.

تمرین خنده راهی است که فقط گام اول یعنی شروع کردن‌اش دشوار است و دشواری آن هم چیزی خواستن و تصمیم قاطع گرفتن نیست. هر انسانی که گام اول را بردارد مهارت خنده را به سرعت خواهد آموخت چون این توانایی در وجودش نهفته و خفته است و به سرعت بیدار و فراخوانی می‌شود.

 

   بوعلی سینا می گوید بزرگ ترین شادی ها نزد خداست وخداوند شادترین موجودات در جهان هستی است زیرا بیشترین كمالات نزد اوست و بالاترین ادراكات هم از آن اوست. در او هیچ نقص و عیبی راه ندارد. كاستی و نیستی سرچشمه‌ی درد‌ها و رنج‌ها است. تنها راه شادی انسان نزدیكی به اوست.

عارف كسی است كه گشاده رو، خوش برخورد و خندان باشد. كسی كه به منبع شادمانی و سرور دست یافته است و به هر چیزی می‌نگرد، جمال او می بیند، باید شاد و مسرور باشد.

 

رضا سلیمی منش



img telegram join2