زیاد به کودکان سخت نگیرید

Img strictness child

 

برخی والدین بسیار نگران آموزش دادن و بالا بردن استعداد فرزندشان از دوران کودکی هستند غافل از اینکه دوران کودکی دوران خاصی از زندگی اطفال است و نباید زیاد به آن ها فشار آورد و بین آنان با دنیای کودکی شان فاصله انداخت.

 

آموزش های بیش از حد به کودکان باعث نابودی آن ها می شود و در حال حاضر در تمام دنیا آموزش های رسمی برای کودکان زیر ٦ سال منسوخ شده است.

کودکان نباید تحت آموزش های رسمی و مستقیم قرار گیرند زیرا این امر باعث فاصله گرفتن کودک از کودکی اش می شود.

کودکی که از کودکی خود فاصله بگیرد و لذت کودکی را تجربه نکند، در نوجوانی و بزرگسالی به دنبال جبران عقده های انباشته شده خود در دوران کودکی می رود.

در گذشته فضای خانه ها بزرگ و امکان تحرک و بازی برای کودکان فراهم بود  همچنین به علت بزرگتر بودن فضای خانه ها فعالیت کودکان خیلی به چشم نمی آمد  اما در حال حاضر به دلیل آپارتمانی و کوچک شدن فضای منازل، کودکان با انجام کوچکترین تحرکی مورد سرزنش قرار گرفته و بر چسب بیش فعال می گیرند.

بیش فعالی و hyperactive دو مقوله متفاوت است در حالی که اغلب این دو  موضوع متفاوت نزد عوام یکسان تلقی می شود.  

Hyperactive کسانی هستند که بیش  از همه فعالیت داشته اما قدرت تمرکز خوبی دارند در حالی که بیش فعال ها علاوه بر این که فعالیت بیش از حد دارند، قدرت تمرکز هم ندارند.

بیش فعال ها به هیچ عنوان نمی توانند یک جا ثابت بمانند در حالی که د رخانه می توانند بازی های رایانه ای، نقاشی و اقداماتی از این دست داشته  باشند.

اگر برای مثال کودک نمی تواند در مهدکودک بنشیند در حالی که در خانه این رفتارها را ندارد به هیچ عنوان نمی توان گفت بیش فعال است زیرا بیش فعال ها  بیش از ٢، ٣دقیقه قادر به کنترل خود نیستند.

همواره در طول تاریخ افراد موفق کسانی بودند که کودکی متفاوتی داشتند و این تفاوت ها مبنی بر بی ادبی، ناتوانی و… نیست.

در حال حاضر والدین به دلیل تک فرزندی، نگرانی و دغدغه های بیش از حد و عمدتا برای جلوگیری از آسیب کودک و تربیت صحیح آن، اقدام به کنترل بیش از حد کودک خود می کنند.

والدین با کنترل بیش از حد کودک تصور می کنند که کودک موفقی تربیت خواهند کرد، در حالی که کنترل بیش از حد کودک دقیقا نقطه مقابل خلاقیت و موفقیت  کودک است.

کودکانی که کارهای تکراری انجام می دهند و دایما در حال تکرار فعالیت های یکسان و مشابه هستند، خلاقیت کمتری دارند در حالی که به کودکان که واقعا  در حال کنجکاوی هستند اگر فرصت بروز هیجانات داده شود، انسان های موفقی می شوند.

کارمندان عموما افراد خلاقی نیستند زیرا می توانند از ٨ صبح تا ٤ بعدازظهر در محیطی ثابت کار کرده و در نهایت منتظر بازنشستگی و بیمه و… عوامل  این چنینی باشند. انسان های موفق کسانی هستند که در زندگی شان از فضای ثابت  و راکد فاصله می گیرند.

باید بدانیم انسان هایی که فعالیت بیش از حد یا مختلف دارند بالاخص کودکان زیر ٦ سال نشانه اختلال یا hyperactive بودن، نیست.

بیش فعالی اختلال است در حالی که بسیاری از کسانی که ما تصور می کنیم بیش فعال هستند درواقع بیش فعال نبوده و باید بدانیم اگر اثبات شود که کودک  دارای اختلال بیش فعالی است، راه حل آن در سن پیش از دبستان قرص درمانی  نیست، بلکه رفتاردرمانی است.

اگر با این کودکان مدارا شود، می توانند در آینده موفق شوند و اگر با آن ها مدارا نشود، ممکن است در آینده به انسان های وحشتناک و بزهکار تبدیل شوند.

hyperactive هم اگر شدت خیلی زیادی داشته باشد به طوری که باعث آسیب رساندن  به دیگران شود اختلال است، باید بدانیم شدت اینها با هم خیلی متفاوت است.

٨٠ درصد کسانی که ما فکر می کنیم بیش فعال هستند، درواقع نیستند و ما چون  بی حوصله ، خسته و اعصاب نداریم سریع برچسب بیش فعالی به کودک می زنیم برای  مثال قرص ریتالین می دهیم، ما باید بدانیم که لازم است استرس را از کودکان  بگیریم نه به آن ها برچسب بزنیم و استرس بدهیم.

باید به کودکان فرصت تخلیه هیجانات و انرژی ها را داد. زمانی که فرد در  کودکی تخلیه شود حتی اگر بسیار پرتحرک باشد در زمان بزرگسالی نسبتا آرام  می شود اما برعکس وقتی که به فرد در کودکی اجازه تحرک داده نمی شود، در بزرگسالی آن را جبران می کند.

وقتی کودک در کودکی تخلیه هیجانی شده باشد باعث می شود در بزرگسالی آرام تر  شود زیرا نیازهای آن در کودکی برطرف شده است، اما سرکوب کردن نیازهای کودک  باعث ایجاد مشکلات بسیار زیاد آن در بزرگسالی می شود.
تمام روانشناسان معتقدند که تمام مشکلات دوره بزرگسالی ریشه در کودکی دارد.  مهم ترین آن از لحظه تولد تا پایان ٦سالگی است زیرا این دوره سنی هم  می تواند آسیب زننده باشد و هم کمک کننده زیرا ٦٠ درصد از شخصیت کودک در  زیر ٦ سال و ٢٠ درصد تا پایان دبستان و ٢٠ درصد آن هم به سختی در بزرگسالی شکل می گیرد.
مقابله با اختلال بیش فعالی در حوزه خانواده نیست و کار تخصصی مشاور کودک است و والدین باید از دارودرمانی بپرهیزند و درواقع باید مشاور کودک تشخیص  خود و راهکارها را به والدین داده تا کودک بیش فعال کنترل شود.

تشخیص بیش فعالی و همچنین سایر اختلالات برای سنین زیر ٦سال بسیار سخت بوده  و قابل تشخیص نیست و نمی توان به گفته یک روانشناس اکتفا کرد زیرا ما  نمی توانیم سریع به کودکان برچسب اختلال روانی بزنیم.

اگر کودک بیش فعال در کودکی با یک مشاور کودک ارتباط بگیرد و از طریق ورزش و  تغذیه و کنترل بازی در رایانه و… درواقع رفتار کودک ساماندهی و  رفتاردرمانی شود، بدون مصرف دارو می توان رفتار وی را کنترل کرد.

تعابیر والدین از رفتارهای کودکان عمدتا به این شکل است که کودک دچار مشکلات عاطفی و… بوده و آنان را نزد روانپزشک و روانشناس می برند. این  امر باعث می شود که کودک تحت دارودرمانی قرار گرفته و قرص های آرامبخش  مانند ریتالین مصرف کند در حالی که باید بدانیم با این گونه رفتارها باعث  می شویم کودک مثل مرغ ماشینی رشد کند.

والدین گمان می کنند کودکان باید حرف آنان را گوش کنند در حالی که قرار نیست کودک زیر ٦سال حرف کسی را گوش دهد، بلکه والدین باید از زاویه دید کودک دنیا را ببینند و اگر بخواهیم کودک را خوب تربیت کنیم، باید همانند کودکان و از زاویه دید آن ها ببینیم.

 

 

img telegram join2