پشت درهای بسته چه می‏گذرد؟

img adolescence

اغلب برای والدین این سؤال پیش می‏آید که از چه رو فرزند شاداب، خنده‏رو و اجتماعی من ناگهان و بی‏مقدمه در خود فرو رفته، سکوت اختیار کرده و مرموز رفتار می‏کند و ساعات زیادی را در اتاق در بسته؛ با صدای گوش‏خراش، به موسیقی‏های هپروتی گوش می‏دهد؟

 

نوجوان امروز، کسی است که دیروز به زیبایی با خواهر یا برادر کوچک‏ترش بازی می کرده، حالا چه شده که آن‏ها را «بچه ننه» یا «بچه» خطاب می کند؟

راستش را بخواهید هیچ، موضوع اصلی «بلوغ» است. نوجوان برای جدایی از کودکی و رشد به عنوان یک فرد مستقل، به فاصله و فضای جدا از خانواده نیاز دارد.

اما متأسفانه اغلب این فاصله و جدایی‏خواهی از طرف والدین مورد احترام قرار نمی‏گیرد. نوجوانان امروز ــ‏یا کودکان دیروزــ از طرف خانواده مورد استنطاق و پرس‏وجو قرار می‏گیرند، پاییده می‏شوند و اصرار می‏شود حتماً درِ اتاقشان را باز بگذارند تا اسرارشان برملا شود.

والدین باید بکوشند که برای نوجوانشان مقداری حریم خصوصی فراهم کنند. در صورت امکان یک اتاق به آن‏ها اختصاص داده و اجازه دهیم درِ آن اتاق را در صورت تمایل ببندد یا حتی قفل کنند.

فقط وقتی احساس می‏کنید ممکن است نوجوان در خطر باشد یا اتفاق بدی برایش بیفتد (ضرب و شتم خود یا دیگری) آن گاه مداخله کنید.

 

img telegram join2