نور حقیقت – نفیسه غفرانی

نوری فروزان  مانند خورشید  تابید در من

گفتم؛ تو چیستی؟  زیبا، خروشان!   

گفت؛ یک حکایت  از شهر باران  از کوی یاران  گفتم؛ فرود آی، باران رحمت  

تا من بنوشم  نور حقیقت  گفت؛این حقیقت  

دریای عشقم  گفتم؛ بسوزان، از نو پدید آر  

گفتا؛ وضو کن، آغاز راه ست  

گفتم؛ به او من  غرق گناهم  

در کعبهء تو  جایی ندارم

میخانه ات کو؟  تا می بنوشم!  

آنگاه بگیرم، شور وصالت  گفتا؛ که باز آ

 با عشق، درآمیز  با من، یکی شو  

تا بنگری خود  میخانه در توست

با خود یکی شو  در قلب و روحت

میخانه در تو  کعبه همان جاست  

هرجا تو،هستی  من با تو هستم  

من، در تو هستم

معرف: نفیسه غفرانی

 

تهیه شده در:

پژوهشگاه کلام زنده -  پژوهشکده شعر و آثار منظوم

 

موضوع: درک حضور خداوند (معنویت)