ماه و غزل - ثریا حکیم اوا

ز غمت دوباره امشب به غزل پناه بردم                                  تو ببین ،که این شکایت به سراغ ماه بردم 

چو غمت به خانه اى دل به زیاد تنگ امد،                              من بی‌هنر تو بنگر به هجای آه بردم

من از این ستاره زاران ،که به شب همی كند ناز                    به یقین رسیدم آخر ،که مهم به چاه بردم 

به همان نگاه اول ،که به شهر عشق میبرد                            كه به عمر خویش آن را چو دوای راه بردم 

شب غم دراز باشد ،چه کنم ،چه چاره سازم؟                        که به شوق وصل رویت دل بی‌گناه بردم 

تو بگو ز خلوت ما ،که صدای تك – تكش را                             به صدای هق - هق خود به چه اشتباه بردم 

تو گرم به عشق بازى دل خود برنده دانی                              مگرم خبر نداری که گهی و گاه بردم؟

تو بیا به جشن نوروز، ز غرور خویش بگذر                              و بگو ،که عقل و هوش را به همین نگاه بردم

 

پیشنهاد دهنده ی شعر: کتایون واحدی