بزم زندگی - محمدعلی بهمنی

خوش به حال من و دریا و غروب و خورشید                            و چه بیذوق جهانی که مرا با تو ندید

رشتهای جنس همان رشته که بر گردن توست                       چه سروقت مرا هم به سر وعده کشید

نه کف و ماسه، که نایابترین مرجانها                                 تپش تبزدۀ نبض مرا میفهمید

آسمان روشنیاش را همه بر چشم تو داد                            مثل خورشید که خود را به دل من بخشید

ما به اندازۀ هم سهم ز دریا بردیم                                        هیچکس مثل تو و من به تفاهم نرسید

خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد                               ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید

منکه حتی پی پژواک خودم میگردم                                    آخرین زمزمهام را همه شهر شنید

 

پیشنهاد دهنده ی شعر: خانم کتایون واحدی