تسلیم و رضا - حافظ

برو ای زاهد و دعوت مكنم سوی بهشت                   كه خدا خود ز ازل بَهرِ بهشتم نسرشت!

منعَم از مِی مكن ای صوفی صافی! چه كنم              گر خدا طينت ما را به مِیِ صاف سرشت؟

تو و تسبيح و مُصَلّا و رهِ زهد و صلاح                        من و ميخانه و زُنّار و رهِ دِيْر و كُنِشْت!

صوفی آن صافِ بهشتی نبوَد، زانكه چو من               خرقه در ميكده‌ها رهنِ میِ ناب نهشت

لذتِ عيشِ بهشت و لبِ حورش نبوَد                        هر كه او دامن معشوق خود از دست بهشت.

حافظا! لطف حق ار با تو عنايت دارد                         باش فارغ ز غمِ دوزخ و شادیّ بهشت!

 

غزل 94

پیشنهاد دهنده: مریم خرمی