ای نوبهار خندان از لامکان رسیدی - شمس تبریزی

ای نو بهار خندان از لا مکان رسیدی                         چیزی به یار مانی از یار ما چه دیدی

 

خندان و تازه رویی سرسبز و مشک بویی                 همرنگ یار مایی یا رنگ از او خریدی

ای فضل خوش چو جانی وز دیده ها نهانی                اندر اثر پدیدی در ذات ناپدیدی

ای گل چرا نخندی کز هجر باز رستی                        ای ابر چون نگریی کز یار باز ماندی

 

 

ای گل چمن بیارا میخند آشکارا                               زیرا سه ماه پنهان در خار میدویدی

ای باغ خوش بپرور این نو رسیدگان را                       کاحوال آمدنشان از رعد میشنیدی

ای باد شاخه هارا دررقص اندر آور                            بریاد آنکه روزی بروصل میوزیدی

بنگر بر این درختان چون جمع نیکبختان                     شادند ای بنفشه از غم چرا خمیدی

سوسن به غنچه گوید هرچند بسته چشم               چشمت گشاده گردد کز بخت درمزیدی

 

موضوع: تشبیه بهار بعنوان جلوه حضور یار

پیشنهاد دهنده: احمد پرنیان پور