دل درویشان

img dastan general

ظالمی را حکایت کنند که هیزم درویشان خریدی به حیف و توانگران را دادی به طرح، صاحب دلی بر او گذر کرد و گفت :                                                                                                                                                                                    

 

 

زورت ار پیش می‌رود با ما

با خداوند غیب دان نرود

زورمندی مکن به اهل زمین

تا دعایی به آسمان نرود

ظالم از این سخن برنجید و روی در هم کشید و بر او التفات نکرد تا شبی آتش مطبخ در انبار هیزمش افتاد و سایر املاکش بسوخت و از بستر نرمش به خاکستر گرم نشاند. اتفاقاً همان شخص بر او بگذشت و دیدش که با یاران همی‌گفت : ندانم این آتش از کجا در سرای من افتاد. گفت : از دل درویشان.

حذر کن ز دود درون‌های ریش

که ریش درون عاقبت سَر کَنَد

به هم بر مکن تا توانی دلی

که آهی ، جهانی به هم بر کند

 

بر تاج کیخسرو نبشته بود :

چه سال‌های فراوان و عمر‌های دراز

که خلق بر سر ما بر زمین بخواهد رفت

چنانکه دست بدست آمدست مُلک بما

بدست‌های دگر همچنین بخواهد رفت

...

گلستان سعدی - باب اول - حکایت ۲۶



https://telegram.me/kalamezendeh1