خدای درون

img dastan general

مارتین لوتر کینگ، مبارز بزرگ آمریکایی درکتاب خاطراتش می نویسد: روزی در بدترین حالت روحی بودم. فشارها و سختی ها جانم را به تنگ آورده بود. سردرگم و درمانده بودم. مستأصل و نگران، باحالتی غریب و روحی بی جان و بی توان به زندگی خود ادامه می دادم.

 

 

همسرم مرا دید به من نگاه کرد و از من دور شد. چند دقیقه بعد با لباس سر تا پا سیاه روی سکو خانه نشست. دعا خواند و سوگواری کرد.

با تعجب پرسیدم: چرا سیاه پوشیده ای؟ چرا سوگواری می کنی؟

همسرم گفت مگر نمی دانی او مرده است؟

پرسیدم چه کسی؟

همسرم گفت خدا...

خدا مرده است!

با تعجب پرسیدم مگر خدا هم می میرد؟ این چه حرفی است که می زنی؟

همسرم گفت:رفتار امروزت به من گفت که خدا مرده و من چقدر غصه دارم حیف از آرزوهایم...

اگر خدا نمرده پس تو چرا اینقدر غمگین و ناراحتی؟

او در ادامه می نویسد: در آن لحظه بود که به زانو درامدم گریستم. راست می گفت گویا خدای درون دلم مرده بود... بلند شدم و برای ناامیدی ام از خدا طلب بخشش کردم. خدا هرگز نمی میرد!

خدا پیشاپیش من گام بر میدارد و راهم را هموار میسازد.

https://telegram.me/kalamezendeh1